We are the champions!

امروز دوشنبه ۳۰ مهرماه، عصر (شب) حس کردم که چه قدر ما یه تیم‌یم!
حس کردم جلسه به اون برهه‌ای رسیده که فکر کنم «تا ۶ موندن» یعنی یه لذت و «فانِ دور هم بودن» و نه انتظار برای یه سری صحبت کلیشه‌ای و از سر تکلیف...
حس کردم چه قدر خوبه که حالا وقتی فقط یک ماه از نه ماه سال تحصیلی گذشته، ما این قدر به هم نزدیکیم و دقیقاً همه حرف هم رو می‌فهمیم و واقعاً می‌تونیم ساعت‌ها دور هم باشیم!

باید قدر این لحظه‌ها رو بدونیم و هر وقت خواستیم فراموش کنیم یا کم اهمیت کنیم چیزی/کاری رو، به یاد این روزها بیافتیم که چه‌قدر پرشور کنار هم‌یم و برای هدف‌مون تلاش می‌کنیم!

دارم حس می‌کنیم ما خوش‌حال‌ترین و منسجم‌ترین گروه تو کل دانشگاه‌یم!

کلاس زبان!

سلام،
این چند روزه یه ایده اومده تو ذهنم(!!!)
به نظرم چیزه جالبی می شه
این ایده از روی اون میلی که آیدین فروارد کرده و بود و طرح جدید محمد و ضیا برای اتاق فوق برنامه در اومد!

از اونجایی که زبان اکثر بچه ها خوب نیست! (حد اقل در رابطه با اسپیکینگ!) ، می گم چند تا گروه تشکیل بدیم(مثلا گرهوه های7 نفره!) که توشون یه نفر که زبانش خوبه هم باشه. هر هفته، تو یه ساعت تو اتاق فوق برنامه جمع بشن و راجع به یه چیزی (اون آدم خفنه یا خود بچه ها تعیین کنن!) به زبان بیگانه انگلیسی بحث کنن
اینجوری وقت اتاق فوق برنامه هم پر می شه!
می تونیم از بچه ها پول بگیریم. هم برای اینکه تو بحث شرکت کنن هم برای اینکه براشون یه کیک وساندیس هم بگیریم ;)
می شه فعلا 10 جلسه گذاشت و نفری 3000 تومان پول بگیریم
ولی من بچه های خفنو تو دانشکده نمی شناسم
نظرتون چیه؟

آینده

اونچه اهمیت داره، آینده است، مستقل از اینکه چه عملکرد و چه برخوردی در گذشته با هم داشتیم، بهتره برای ساختن آینده ای بهتر ( که بعدآ خاطره می شه ) با هم تلاش کنیم، ما منتخبیم تا پاسخگو باشیم. نهایت سعی خودمون را برای ساختن جایی که دوست داریم باید بکنیم

پینوشت 1: من از اون برنامه که سه شنبه راجع بهش حرف زدیم کنار می کشم ولی هر کمکی که خواستین می کنم
پینوشت 2: نیاز به نیروهای سمپات داریم ولی در حاضر این توانایی رو نداریم
پینوشت 3: ما ترسو نیستیم، از اولش با هم بودیم، تا آخرش هم با هم خواهیم ماند

ایجاد گروه های علمی

طی حرف های نسبتا زیادی که در رابطه با این موضوع زده شده، خوب به طور جدی درباره موضلات، آفت ها و چگونگی پیاده سازی این ایده خوب فکر کنیم، بحث کنیم و نتایجی رو بگیریم که بتونیم این ایده رو برگذار بکنیم.
باید به سوالاتی از قبیل اینکه چگونه این گروه های منیج بشوند، نحوه نظارت ما روی این گروه های چگونه است؛ نحوه فعالیت گروه های چگونه است؛ چقدر ما می توانیم نقش داشته باشیم توی پیشبرد این گروه ها؛ آفت های موجود در پی ساخت این گروه ها؛ ...

کلاس برنامه سازی

دیروز تو جلسه بحث کردیم راجع به کلاس تابستونی. پیش نهادها بیش تر راجع به ACM و کلاس برنامه سازی بود (حسین راجع به DB البته می‌گفت). گفتیم که جو ACM الآن خوب نیست برای غیرالمپیادی‌ها (هر کی بخواد کار کنه، بدون این کلاس‌ها هم کار می‌کنه؛ هر کی نخواد؛ با اینا هم نمی‌کنه). خلاصه دیدیم بهتره تابستون رو با یه کلاس برنامه‌سازی شروع کنیم که از ۸۳ای‌ها تا ۸۵ای‌ها رو در بر بگیره و توش کُدزدن درست و حسابی رو سعی کنیم یادشون بدیم.
قراره من و محمد مهینی فعلاً درگیرش باشیم.
فعلاً سیلابسی در نیاوردیم. پیش‌نهاد خاصی هست؟

برنامه های پیشنهادی

چرا راجع به 85 ای ها چیزی نمی گید؟ مگه ما 85 ای ها دل نداریم؟ شوخی کردم . می دونم که قراره شنبه راجع به یه سری چیزا صحبت کنیم - اما من هم می خواستم راجع به چند تا ایده صحبت کنم
اولا راجع به 85 ای ها:
تا اونجایی که من خبر دارم ، برنامه نویسی 85 ای ها و همین طور بقیه ورودی ها (اینو از شما شنیدم!!!) اصلا خوب نیست و باید یه کاری برای این قضیه کرد. تو جلسه های قبلی برای حل این موضوع ، کلاسهای تابستونی رو پیشنهاد دادید. من هم موافقم. اما باید چند تا نکنه رو درنظر داشت:
1) یادمون باشه که همه بچه ها حد اقل یه بار درس مبانی برنامه سازی رو گذروندن. پس کلاس ها نباید تکرار همون کلاسها باشه. به نظر من اگه قسمت حل تمرین هم داشته باشه بهتر میشه
2) تعداد زیادی از بچه ها رفتن شهرستان و تعداد خیلی کمی برای این کلاسها بر می گردن. پس باید به فکر اونایی که نمی تونن تابستون بیان هم باشیم
3) درصد قابل توجهی از بچه ها ترم بعد تازه جاوا می گیرن. و در صد قابل توجهی هم (مثل خودم!!!) دی-اس می گیرن. به نظر من خوبه که رو این دوگروه کار کنیم و تا جایی که می تونیم کمکشون (کمکمون!) کنیم
دوما :
تا جایی که می دونم از بین 10 نفر اعضای اس اس سی ، 8 نفر نرم افزاری و 2 نفر آی تی هستن. حواسمون باشه که فقط به فکر یه گروه خاص نباشیم و به همه گرایش ها توجه داشته باشیم و دقدقه های اونا رو هم پیدا کنیم. مثلا تو اس اس سی سال قبل (اصلا منظورم این نیست که اون ها رو زیر سوال ببرم یا ... آخه من فقط یک ساله که اومدم دانشگاه) فقط یه برنامه برای سخت افزاری ها
بود (همون اف پی جی ای کانتست) و برای آی تی ها هم هیچ برنامه ای وجود نداشت (البته اگه سمینار ها رو در نظر نگیریم)

حرف من - آیدین

حرف اوّل:
اصلاً قشنگ نیست.
اصلاً جو اس.اس.سی قشنگ نیست.
و این باعث می شه روحیه‌ی ما و انگیزه و نشاط‌مون به تباهی کشیده بشه، سر یه سری تندروی های الکی و بچه‌گانه.

‎□ ‎□

حرف دوم:
باری،
من چند تا طرح اساسی تو ذهنم هست:
۱- ای.سی.ام مخصوصاً برای ۸۴‌ای‌ها. واقعاً لازمه و واقعاً داره دیر می‌شه. الآن تیم‌های اساسی (که پارسال ریجنال رفتن) همه تقریباً شروع کردن به کار و چه قدر جالب می شه اگه این کارا هماهنگ بشه که همه استفاده کنن.
۲- برنامه ریزی برای ۸۶ ای ها. خیلی خوبه که کلی هماهنگ باشیم و برنامه‌ریزی منظمی برای شروع کار باهاشون از همین حالا ردیف کنیم.
۳- من می‌خوام با اون ۱۱۸ تومن پول «سیمپل وبینگ»، یه مسابقه مهیج در زمینه وب بذارم (مثل آی.پی.اس.سی ولی برای وب) و اون پول رو بدم کلّی جایزه. هوم؟
۴- روی مای.سی‌ای.شریف.‌ای‌دی‌یو هم یه کم می‌خواستم کار کنم اما این احتیاج به سرمایه‌گذاری زمانی حداقل ۴ تا از بچه‌ها برای یک هفته داره که با جو «گل و بلبل» الآن، کاملاً بعید می‌دونم که بشه.

‎□ ‎□

حرف سوم:
چه قدر خوب می‌شد که یه‌کم برای هدفمون از خودمون می‌گذشتیم. هر کدوم ما اگه همین وقت رو (نه لزوماً سر جلسات) و دغدغه و فلان و بهمان رو اگه می‌ذاشتیم هر جایی هم پول می‌تونست گیرمون بیاد، هم تأثیر بهتری تو رزومه‌مون داشت.
کاش یه‌کم بیش‌تر به تجلّی‌شدن هدف‌مون فکر کنیم. و این که لزومی نداره وقتی کلی آدم افتادن تو کار مفید (علمی)، کسی بیاد به‌مون گل بده یا بگه «مرسی!» همین که یکی که تا به حال علّاف بوده و تو لابی غیبت می‌کرده و دری‌وری می‌گفته، حالا بشینه ۴ تا کار مفید بکنه، شاید بهترین پول و رزومه و تشکر باشه.