We are the champions!
امروز دوشنبه ۳۰ مهرماه، عصر (شب) حس کردم که چه قدر ما یه تیمیم!
حس کردم جلسه به اون برههای رسیده که فکر کنم «تا ۶ موندن» یعنی یه لذت و «فانِ دور هم بودن» و نه انتظار برای یه سری صحبت کلیشهای و از سر تکلیف...
حس کردم چه قدر خوبه که حالا وقتی فقط یک ماه از نه ماه سال تحصیلی گذشته، ما این قدر به هم نزدیکیم و دقیقاً همه حرف هم رو میفهمیم و واقعاً میتونیم ساعتها دور هم باشیم!
باید قدر این لحظهها رو بدونیم و هر وقت خواستیم فراموش کنیم یا کم اهمیت کنیم چیزی/کاری رو، به یاد این روزها بیافتیم که چهقدر پرشور کنار همیم و برای هدفمون تلاش میکنیم!
دارم حس میکنیم ما خوشحالترین و منسجمترین گروه تو کل دانشگاهیم!
